Wanneer is ecocide een misdrijf?

De voorgestelde criteria/toetsstenen betreffen de omvang, duur of impact (deze criteria moeten onafhankelijk van elkaar getoetst worden). Deze criteria zijn dezelfde parameters als opgesteld tijdens de Environment Modification Convention in 1977.

Is iedereen schuldig?

Nee, het verbodop Ecocide betreft, als internationaal misdrijf, voornamelijk personen met een hogere verantwoordelijkheid,nl. degenen die beslissingen nemen in hun hoedanigheid als CEO, directeuren, ministers, staatshoofden enz. Een proefproces vond plaats in het Britse Hooggerechtshof in 2011; zie het Ecocide schijnproces (eradicatingenocide.com/the-law/mock-trial/). In Polly Higgins tweede boek “Earth is our Business” staan de aanklachten die in het proces ingediend zijn en de Ecocide Akte.

Wordt ecocide opzettelijk veroorzaakt?

Zelden. Het is niet de bedoeling van bedrijven om verwoestingen aan te richten. Hun bedoeling is gewoonlijk om maximale winst te behalen. Om vast te stellen of Ecocide gaat plaatsvinden of dat er een mogelijkheid bestaat dat dit gaat gebeuren is een kwestie van feiten en bewijs en niet een kwestie van intentie/doelbewustheid. Voor de doelstellingen van het verbod op Ecocide, als er opzet is (of kennis of roekeloosheid: wanneer de aangeklaagde wist dat iets schade zou kunnen aanrichten maar er toch mee doorging), is dat een verzwarende omstandigheid alleen wat betreft de strafmaat in de uitspraak. Om het misdrijf van Ecocide vast te kunnen stellen, is het niet noodzakelijk dat tijdens het proces opzet bewezen wordt, tenzij opzet dient als basis voor de uitspraak. Dit strookt met veel internationale regelgeving op het gebied van vervuiling.

Is het te vroeg om dit verbod aan te nemen?

Nee, het is onze plicht om nú op te treden, uit voorzorg voor het nageslacht.

Is er in de geschiedenis ooit iets soortgelijks voorgevallen?

Ja, voordat in 1833 slavernij als misdaad werd uitgeroepen werden 300 internationale overeenkomsten om de slavernij af te schaffen zonder veel succes geïmplementeerd. Veel van deze overeenkomsten misten de benodigde onderbouwing en procedures om te garanderen dat zij werden gehandhaafd. Hetzelfde met Apartheid. Voorstellen werden aangenomen in de Verenigde Naties, moties en beloften geschreven en ondertekend, volkeren veroordeelden het openlijk en ondertekenden een verdrag, maar niets hiervan maakte een eind aan de Apartheid. Ten slotte werd Apartheid uitgeroepen als een internationale Misdaad Tegen De Mensheid. De letter van de wet stelt weinig voor totdat en tenzij degenen die de schade of de onrechtvaardigheid veroorzaken, daadwerkelijk verantwoordelijk worden gesteld en de schadelijke activiteiten (en de besluitvorming die leidt tot de schade) uitgebannen worden.

Wat is natuurlijk ontstane ecocide?

Een daad van God (een wettelijke term die gebruikt wordt om door de natuur ontstane rampen te beschrijven) is op zichzelf geen misdrijf. Wanneer een ramp plaatsvindt (of gaat plaatsvinden) die aanzienlijke schade aanricht, zijn personen met een buitengewone verantwoordelijkheid door een zorgplicht gedwongen om waar nodig hulp te verlenen. Een kleine eilandstaat wordt bijvoorbeeld bedreigd met ernstig verlies en schade door het rijzende zeeniveau: ieder staatshoofd dat weigert te helpen kan dan vervolgd worden in het Internationaal Strafhof.

Is het gemakkelijk om de schuldige aan te wijzen?

Meestal wel. De meeste gevallen van ecocide (maar niet alle) worden veroorzaakt door corporaties. Maar ecocide die niet door de mens wordt veroorzaakt, zoals het stijgende zeeniveau, leiden niet op dezelfde manier tot vervolging. In dit geval is het niet ondernemen van aktie, bijv. om hulp te bieden, aanleiding tot vervolging.

Tast het ecocide-misdrijf inheemse rechten aan?

Door ecocide te bestempelen als misdaad zullen vele gemeenschappen, die vroeger niet wettelijk gesteund werden om massale schade en vernieling te voorkomen, nu door het recht beschermd worden. Door het verbod op ecocide onstaat een wettelijke plicht om de lokale rechten die inheemse volken hebben op  hun gebieden te beschermen en handhaven. Als een bedrijf ecocide veroorzaakt of dat dreigt te doen, moet de staat tussenbeide komen.

Waarom moet het tot een misdrijf komen als een gewone burger in staat is om te vervolgen?

Zonder het verbod op ecocide is de staat niet verplicht om voor burgers op te treden (in dit geval te vervolgen), hetgeen betekent dat burgers zelf een zaak moeten aanspannen, wat kostbaar is. Zelfs als burgers de zaak winnen (en meestal wordt er dan alleen een boete gegeven), kan het bedrijf weer hetzelfde doen. De huidige juridische instrumenten verbieden dat niet, leggen geen beslag of iets anders en zijn niet preventief.

Het verbod op ecocide doet dat wél. Wanneer een staat  de plicht heeft om ecocide te verbieden, beslag te leggen of te voorkomen, heeft zij eveneens de plicht tot vervolging.

Het is op dit moment in veel landen zodanig met de wet gesteld, dat de belangen van de aandeelhouders voorrang hebben op de bescherming van ecosystemen en het leefmilieu, gewoonlijk met het doel om maximale winst te behalen.

Is de ecocide wet tegen ontwikkeling?

Het verbod op ecocide is vóór ontwikkeling. Het verbiedt weliswaar gevaarlijke industriele activiteiten die aanzienlijke schade veroorzaken, maar legt ook een verplichting op aan regeringen, bedrijven en banken om te waarborgen dat de industrie op grote schaal niet schadelijk is. Met ander woorden, wettelijk zullen regeringen, bedrijven en banken prioriteit moeten verlenen aan bijv. het opwekken en de productie van schone energie  en daarbij zullen zij eveens veel meer banen creëeren. Investeerders weten waar ze aan toe zijn en investeren zodoende in economieën die geen schade veroorzaken door van fossiele brandstoffen over te schakelen naar hernieuwbare.

Zal het strafbaar stellen van ecocide een halt hieraan toeroepen?

Diefstal bestaat nog steeds, maar we zouden er niet over peinzen om de wet op diefstal terug te draaien. Het biedt ons de gelegenheid om een weg te bereiden naar gerechtigheid. Hetzelfde geldt voor genocide. Toen genocide eenmaal een internationale misdaad werd, veranderde de normstelling. In plaats van de norm (er waren namelijk geen wetten om het te stoppen), is genocide nu een uitzondering.

Door een verwerpelijke handeling tot misdaad te maken, wordt iets wat moreel verwerpelijk is nu ook wettelijk verboden. Het verschaft advocaten de wettelijke middelen om op te treden en op te komen voor hen aan wie schade berokkend is, en de meerderheid van de mensen accepteert dit misdrijf niet langer.

Hoe zit het met al die beslissingen van velen van ons die bijdragen aan ecocide?

Volgens de internationale rechtsregelswat betreft “hogere verantwoordelijkheid” in zaken van misdrijven tegen de vredezijn alleen degenen die belangrijke beslissingen nemen die schade kunnen veroorzaken op een uitgebreide, langdurige en hevige basis , de personen die vervolgd kunnen worden.

Het verbod op ecocide gaat naar de kern en identificeert het handjevol besluitvormers wier beslissingen op velen een negatief effect hebben. Het verbod vervolgt geen eindgebruikers of consumenten (die vaak weinig of geen keus hebben).

Hoe kan het verbod op ecocide NGO'd van dienst zijn?

Daar waar NGO´s (en personen) zich uitspreken over ecologische onrechtvaardigheden, bestaat geen wet. Zoals recente procesvoering laat zien, is wat we op dit moment in huis hebben, niet in staat om grotere schade te stoppen. Veel NGO-campagnevoerders en milieuverdedigers riskeren opgepakt te worden tijdens hun proces. De wet op ecocide geeft hen de steun van de wet.

Wat is het effect van het verbod op ecocide op bedrijven die al met moderne monitorsystemen werken?

Die bedrijven die al verzekeren dat zij geen schade veroorzaken, zullen niet in aanraking komen met het verbod op ecocide. Het verbod waarborgt wel dat de beste praktijkstandaarden hetzelfde zijn voor alle bedrijven; voordien vrijwillige of onduidelijke of vage voorzieningen worden versterkt door het verbod op ecocide en wat eens vrijwillig was wordt verplicht. Zaken die al werken met efficiente monitorsystemen zullen voorrang en/of concurrentie-voordeel hebben op de marktplaats.

Wat zijn de directe politieke en economische gevolgen?

Het verbod op ecocide verstoort een bestaand systeem. Het verbod zal ervoor zorgen dat onze economieën geleid worden door dienstverlening in plaats van door de belangen van CEO’s. Bedrijven zullen een wettelijke zorgplicht hebben die altijd voorrang geeft aan mens en planeet boven winstbejag, en onze regeringen zullen wettelijk verplicht worden over te stappen naar beleid dat geen schade aan het milieu aanricht.

Zullen er landen zijn die tegen het verbod op ecocide zijn?

Dat zou kunnen. Waar het om gaat, is of de betreffende staat het Statuut van Rome heeft ondertekend. Als dat niet zo is, zijn ze machteloos over de opname van ecocide in het Statuut. Dat geldt ook voor staten die hun voordeel kunnen doen met het verbod op ecocide. Als zij het Statuut van Rome niet ondertekend en geratificeerd hebben, hebben zij geen rechten. Dus alleen degenen die getekend hebben, kunnen voor een verbod op ecocide stemmen en op de steun van het verbod op ecocide rekenen wanneer dat nodig is (sommige staten zullen lid willen worden van het Internationaal Strafhof zodat zij de steun van het verbod op ecocide zullen hebben).

Wie heeft het recht om ecocide tot misdaad te verklaren?

Iedere  lidstaat van het het Statuut van Rome (er zijn er momenteel 123), heeft het recht om ecocide op te nemen als een internationaal misdrijf. Als 83 lidstaten een wijziging van het Statuut van Rome steunen om ecocide als misdrijf op te nemen, wordt het Statuut gewijzigd en wordt ecocide een internationaal misdrijf.

Kan het verbod op ecocide bindend zijn voor landen die niet getekend hebben?

Ja, onder bepaalde omstandigheden. Universele rechtsmacht over internationale misdaden begaan door niet-ondertekenaars van het Statuut, is bevestigd. Het meest bekende geval van universele rechtsmacht is dat van het Britse House of Lords toen misdaden tegen de mensheid werden aangevoerd door een Spaanse advocaat tegen generaal Pinochet om hem uitgeleverd te krijgen, ten tijde dat hij in 1989 het Verenigd Koninkrijk bezocht.

Zal het lang duren voordat landen zullen instemmen om hiertoe over te gaan?

Dit hangt af van politieke wil. Alle regeringen kunnen op zeer korte termijn noodwetten aannemen en de ervaring leert dat wanneer er een kantelpunt is bereikt, veel staten zich aansluiten. Neem bijvoorbeeld het genocidemisdrijf, dat werd aangenomen in minder dan drie jaar tijd. Wijziging van het Statuut van Rome kan zeer snel gaan. Het is veel gemakkelijker een statuut te wijzigen, dan een verdrag, conventie of akkoord door te voeren.

Kan het voortdurend wijzigen van het agressiemisdrijf een obstakel betekenen?

Alleen als het politiek gezien als een obstakel gebruikt wordt door diegenen die het verbod op ecocide niet willen steunen. Het kan ook een voordeel betekenen; we kunnen de belemmeringen wegnemen.

Kunnen staten die ondertekend hebben en tegen het verbod op ecocide zijn zich terugtrekken uit het Statuut van Rome?

Misschien. Totdat het verbod op ecocide doorgevoerd is, is het onmogelijk te voorspellen of staten zullen dreigen uit het Statuut van Rome te stappen op basis van hun wens om door te gaan met het ecocide misdrijf. Maar alle ondertekenaars  steunen de vervolging van de ”zwaarste misdrijven tegen de mensheid”. Bezwaar te maken tegen het verbodop ecocide veronderstelt dat een staat niet langer de gemeenschappelijke waarden van de internationale gemeenschap deelt.

Is het instrument van het internationale verbod op ecocide een uitdaging?

Inderdaad. Terwijl er in het begin veel steun was toen het aan het ontwerp-Statuut van Rome werd toegevoegd, is er nu een slinkend democratische ruimte in de internationale gemeenschap. Ja, onze uitdaging is waarschijnlijk groter, wat des te meer reden is om op te treden.

Zullen leiders het eens worden over het dragen van verantwoordelijkheid?

Uiteindelijk zal een staatshoofd (of minister), die de hoogste verantwoordelijkheid draagt, het verbodop ecocide steunen. Politiek beleid gebaseerd op het voorkomen van schade wordt versterkt door het verbod op ecocide.

Hoe kunnen we voorkomen dat het verbod op ecocide zijn kracht verliest?

Er zijn een aantal manieren: het zeker stellen dat alle documenten zich in het publieke domein bevinden;  het opbouwen van steun van talrijke en verschillende organisaties, personen en gemeenschappen; er zeker van te zijn dat het doel achter het verbod zichtbaar blijft en vele anderen uit te nodigen voorstander te worden van het verbod op ecocide.

Is het verbod op ecocide van toepassing op klimaatverandering?

Ja, indirekt. Wanneer het verbod op ecocide zich specifiek richt op de bron van de schade, kan dit verbod steunen op bewijs dat klimaatgerelateerd is om de schade te vast te stellen. Bewijs dat te maken heeft met klimaatverandering is meestal een symptoom van ecocide (bijv. gegevens die overmatige kooldioxide-uitstoot aantonen van belangrijke kolenindustrieën).

Kan het Internationaal Strafhof zijn rechtsmacht uitbreiden en bekrachtigen?

Ja, het uitbreiden van zijn rechtsmacht met het verbod op ecocide versterkt de  rechtsstatelijkheid zoals die oorspronkelijk bedoeld was. Er is een historisch uitgangspunt voor ecocide binnen de VN dat rechtsgeldigheid verschaft; ecocide werd aanvankelijk opgenomen in het Statuut van Rome, het toonaangevende dokument van het Internationaal Strafhof. Veel staten hadden aanvankelijk deze opname van ecocide gesteund. Bovendien hebben vele landen zoals Small Island States, die geen ondertekenaars zijn van het Statuut van Rome, een goede reden om zich aan te sluiten, namelijk: om beschermd te worden tegen het ecocide misdrijf.

Ecocide weer zijn plaats te geven als het ontbrekende vijfde Misdrijf Tegen de Vrede, betekent dat de oorspronkelijke bedoeling van het Statuut van Rome om aanzienlijke schade te voorkomen-en zo de wereldvrede te bevorderen- vollediger gerealiseerd wordt.